دوستان بسياري در پيامهاي خصوصي از نظر اينجانب پيرامون طرح جديد ساماندهي حوزه هاي علمیه اهل سنت پرسيده اند كه بيان مفصل مباحث آن در اين وبلاگ ممكن نيست اما در احترام به خواست اين دوستان بايد عرض نمايم كه :

اينجانب از منتقدان جدي وضعيت نابه سامان اكثريت حوزه هاي اهل سنت در ايران  - بويژه شرق كشور كه شناخت بهتري از آن دارم - بوده ام و بديهي است كه با اصل اصلاحات در حوزه ها موافق هستم اصلاحاتي كه بايد سالها قبل انجام مي گرفت اما به فراموشي سپرده شده تا امروز متوليان امور اهل سنت در كشورمان به فكر اجراي اين طرح بيفتند و كم كاري روحانيون ما را بخواهند جبران نمايند.روحانيوني كه شوراي شهر  و كانديداي مجلس را تعيين مي كنند اما براي اصلاح در امورحوزه ها كه   فعاليت اصلي شان است در حد نياز این جامعه جوان و رو به رشد كاري نكرده اند بجز مواردي اندك كه آنهم  جوابگوي نياز جامعه امروز اهل سنت ايران نيست.

طرح ساماندهی حوزه های علمیه دارای ابعاد وسیعی است که باید در مورد هرکدام از بخشهای آن جداگانه و مفصل به بررسی و اظهار نظر پرداخت اما متاسفانه این روزها شاهد اظهار نظرات شتابزده و اغلب غیر علمی هستیم که طبق معمول بجای حل مشکل صورت مسئله را از بین میبرند وحوزها را بی نیاز از اصلاحات می دانند و یا به دنبال توطئه و واکنش سریع به آن هستند.

 همچنین جای تاسف و گلایه هست که   روحانيون ما  اولا فقط حوزه رفته ها را عالم می دانند و به همین علت لفظ علما را برای خود بکار برده و سایرین را در این طبقه اهل علم جای نداده و شاید لایق طبقه جاهلان می دانندو این روزها هم برای مقابله با این طرح فقط علما را فرا می خوانند وجلسه دارندو فقط با علما مشوت دارند نه دیگران   و نه دانشگاهیان  ( متاسفانه ) و ثانیا حتی اگر از امری اطلاع نداشته باشند اظهار نظر می کنند.

 اینجانب حد اقل 3 سال قبل در حاشیه کنفرانس بین المللی وحدت اسلامی در تهران  با ائمه جمعه اهل سنت تایباد ( مولانا فاضلي) باخرز (حاجي شيخ احمدي)  خواف  (مولانا مطهري ) و برخی روحانیون تربت جامی صحبت نمودم وخواستار تشکیل مجمعی از روحانیون و دانشگاهیان اهل سنت منطقه برای بررسی وضعیت نا به سامان حوزه ها  شدم و اصلاحاتی نیز مطرح نمودم همچون  اصلاحات در :

- نحوه جذب و شرایط طلاب ( سطح تحصيلات - شرايط علمي-  جسمي – اخلاقي و... )

 -  مواد درسی (دروس اصلي و تخصصي - دروس جديد و علمي و شناسایی كتب جديد)

  -  ایجاد روش برای اخذ اعتبار مدارک حوزوی مانند دانشگاه

-اخذ شعبه از دانشگاههاي معتبر جهان اسلام همچون الازهر مصر- دانشگاه اسلامي مدينه - دانشگاه ام القراي مكه مكرمه و دانشگاه شیخ كفتارو( ابن النور ) سوريه و ساير دانشگاههاي اسلامي در جهان .

 - نحوه تامین هزینه ها ( تشكيل شوراي مالي مركزي و ايجاد راههاي مستقل مالي براي حوزه ها  و تامين مالي طلاب و روحانيون)

-  تشکیل دانشکده های اسلامی و ايجاد رشته هاي جديد مانند گرایشات مختلف از علم حقوق و  ........

 در زمان طرح این مباحث در تهران برخی روحانیون  از صحبتها استقبال کردند اما هیچ خبری از پیگیری آن نشد حتی اینجانب برای تشکیل یک کارگروه مطالعاتی و طراحی دانشکده اسلامی به سبک کشورهای عربی در کنار حوزه های سنتی اعلام آمادگی نمودم اما باز هم روحانیون تمایلی نشان ندادند.

 حالا به فرض مخالفتهای بی نتیجه و بدون برنامه با طرح سربرستی امور اهل سنت در ساماندهی حوزه های اهل سنت ایران سئوال این است

 آیا این حوزها  و فارغ التحصیلان بیشمار آن جوابگوی نیاز اهل سنت امروز است؟

آیا این ساختارهای قدیمی و نا کارامد نباید مانند سایر کشورهای اسلامی اصلاح شده و تغییر کند؟

آیا زمان تبعیت فرهنگی از افغانی ها و پاکستانی ها در اداره حوزه ها به آخر نرسیده و نباید دانش اموخته گان مذهبی ما  مانند کشورهای عربی داری مدارک معتبر علمی و تخصصی شوند ؟

آیا کاهش زمان تحصیلات طلاب ممکن نیست؟ آیا برای پیش نماز شدن 9 سال عمر یک جوان و همه عوامل حوزه ها را باید صرف کرد و هزینه از جیب مردم فقیر اهل سنت نمود در حالی که می توان با 2سال زمان  فضا نورد برای کار علمی در ایستگاه فضایی بین المللی و یا خلبان جنگنده اف16 تربیت نمود. آیا این ناکارمدی در شیوه آموزش حوزه ها نیست؟

اگر روزی روحانیون دانشگاهیان را لایق مشورت و نظردهی تشخیص دادند اینجانب مانند همه فرزندان جامعه دانشگاهي ايران اماده تلاش و همفكري برای بهبود اوضاع هستیم.

 به نظر اينجانب مخالفت با يك طرح باید با مطالعه و شناخت از طرح و تشخيص نيازها باشد نه بصورت کورکورانه و بدون شناخت و احساسی.

ای کاش قدری بجای احساسات از عقلانیت و علم هم استفاده می کردیم و به جای  تجلیل های احساسی  از امور مذهبي ( همچون ساختار كهنه آموزشی و علمی حوزه هاي علميه ) كه با مرور تاريخي متاسفانه مقدس شده اند قدری به تحلیل علمی و عقلانی   امروز و فردای اهل سنت ایران همت می گماشتیم.

 به  نظر اینجانب ما همیشه آن گونه که به آسیبهای بیرونی توجه داریم به آسیبهای درونی ساختار جامعه اهل سنت توجه نداریم  آسیبهای اقتصادی- فرهنگی- علمی - اخلاقی و  ......

 این بحث زمان و  مکان مناسب  میطلبد ومستمع كه اينجا مجال آن نيست